Ja bym dodał, żeby nawet nie wspominać. Jest to trochę krzywdzące dla przyjaźni opartych na wymianie doświadczeń. Nie znam dobrego momentu w którym można się czymś pochwalić. Bo wydaje mi się, że potem przestanę lubić projekt i zacznę publicznie narzekać.

Kiedy pisałem ostatnio emulator, nie mogłem pozbyć się myśli o tym, że robię go dla kogoś. Wymyśliłem nawet tło historyczne w którym by fajnie pasował i był bardziej atrakcyjny dla innych. Potem wpadłem w pułapkę bezsensownego udoskonalania. Na szczęście był przy okazji eksperymentem o zarządzaniu kodem, który też się nie udał. Więc i tak zyskałem doświadczenie. Głównym założeniem było tylko jak zrobić interpreter poleceń i bootloader na różnych starych procesorach. Bo miałem niedosyt po Benie.

W skejtingu ludzie uczą się tricków. Potem pokazują je znajomym na żywo. W programowaniu to tak jakby zrobić przy spotkaniu jakiś hackathon albo jam. Gdzie kodujesz od zera na miejscu z innymi, którym ufasz, pod wpływem chwili. Więc są inne intencje.

To się różni od publicznego kodu, który raczej powstaje z intencją, że będzie spełniał życzenia odbiorców. Dobrym przykładem jest tu opowieść autora programu copyparty.